A+ R A-

Het ultieme zondaggevoel

De kou baant zich weg langs vijftien paar benen die al knie heffend hun warming-up zijn begonnen. Onze coach warmt zijn handen aan een lauwwarm bekertje automaatkoffie en de enige supporter zoekt een beschut plekje in de dug-out. Het is zondag, voor ons de mooiste dag van de week..
In de kleedkamer knallen de laatste hits door de veel te kleine stereo waardoor een paar meiden op het zelfde geluidsniveau als de te schelle fluit van de scheids pogen mee te zingen, probeert de coach de aandacht te trekken door de opstelling op het bord te schrijven en is er altijd wel iemand zijn kousen of scheenbeschermers vergeten.

 

 

 

 

Vlak voordat de wedstrijd begint hebben we als hongerige leeuwinnen de armen om elkaar heen geslagen en probeert onze aanvoerder a la Mandy van den Berg het team extra te motiveren. Na de toss is het vooral zaak om de vlagger aan de juiste kant van het veld te krijgen en de focus op het veld te houden in plaats van op de verdwaalde gans op veld 5. En hoewel het spel niet best is en we al snel tegen een flinke achterstand aankijken, ontstaat na een slap bekertje thee met extra suiker toch het geloof dat wij deze wedstrijd kunnen kantelen. Vol goede moed rennen we de tweede helft in, maar na weer twee tegengoals zijn we al meer bezig met de derde helft dan met de resterende twintig minuten. En als ook de scheids wanhopig zijn verkleumde lichaam probeert warm te wrijven, dan weet je dat het weer zo'n typische winterdag is in de vijfde klasse. 

 

Even gaat het niet over Donald Trump, de verhoging van je zorgtoeslag of de mat van Nathan Rutjes. Nee, heel even zijn wij de helden van de Nederlandse velden. Met blosjes op onze wangen en applaus voor iedere goede balaanname. Hier heerst geen veroordeling en kent de wedstrijd indirect geen verliezers, maar enkel winnaars door het plezier dat wij mogen hebben om vrij te kunnen voetballen.

 

Vrienden, voetbal en een schaal bitterballen. Het ultieme zondaggevoel.